Jestem dzieckiem Bożym - czyli jak zostać chrześcijaninem?

      Na początku twojego życia nastąpiło ważne wydarzenie: zostałeś ochrzczony. Zanim do tego doszło, proszący o chrzest dla ciebie rodzice i rodzice chrzestni wyznali wiarę w Trójjedynego Boga: Ojca, Syna i Ducha Świętego. W ten sposób wyznali wiarę Kościoła w to, że "wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymali przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze! (...)". (Rz 8,14-17)

Co to znaczy  być dzieckiem Bożym?

Określenie to wyjaśniane jest już przy udzieleniu chrztu, kiedy kapłan zwraca się do rodziców i rodziców chrzestnych : "Przyniesione przez was dziecko otrzyma z miłości bożej przez sakrament chrztu nowe życie z wody i z Ducha Świętego". Oznacza to, że Bóg przez Jezusa i mocą udzielonego Ducha Świętego po imieniu  zaprasza ochrzczonego nie tylko do poznania Chrystusa, ale także do życia w łączności z Nim.
      Kiedy przyjmujemy chrzest i stajemy się dziećmi Bożymi, jest to pierwszy krok, aby zostać chrześcijaninem.



                          

Kształtowanie się wyznań wiary

• Credo

Apostolski symbol wiary (potocznie: Skład apostolski, Wierzę w Boga) - to najwcześniejsze wyznanie wiary Kościoła rzymskiego. Pierwsze pisane świadectwo tekstu sięga początku III wieku. Późniejsza legenda przypisała autorstwo samym Apostołom. W symbolu wyrażona jest wiara w Trójcę Świętą, używa go przede wszystkim Zachód chrześcijański: Kościół rzymskokatolicki, Kościoły starokatolickie, anglikanie, liczne wyznania protestanckie. W Kościele rzymskokatolickim odczytywany jest podczas wieczornych nabożeństw, takich jak nabożeństwo czerwcowe do Serca Jezusa lub maryjne nabożeństwa majowe czy październikowe i w czasie koronki do Bożego Miłosierdzia.

Obecna wersja liturgiczna brzmi: 


Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego,
Stworzyciela nieba i ziemi
i w Jezusa Chrystusa,
Syna Jego Jedynego,
Pana naszego,
który się począł z Ducha Świętego.
Narodził się z Marii Panny,
umęczon pod Ponckim Piłatem,
ukrzyżowan, umarł i pogrzebion.
Zstąpił do piekieł,
trzeciego dnia zmartwychwstał,
wstąpił na niebiosa,
siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego,
stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych.

Wierzę w Ducha Świętego,
święty Kościół powszechny,
Świętych obcowanie / społeczność Świętych,
grzechów odpuszczenie,
ciała zmartwychwstanie,
żywot wieczny.
Amen

• Sobory

 w Kościołach chrześcijańskich jest to spotkanie biskupów całego Kościoła w celu ustanowienia praw kościelnych  i uregulowania spraw doktryny wiary i moralności. Początkowo sobory były zwoływane przez cesarzy rzymskich. Sobory Kościoła rzymskokatolickiego (nie uznawane przez pozostałych chrześcijan, w tym prawosławnych i protestantów) są zwoływane przez papieża. Według prawa kanonicznego papież przewodniczy obradom soboru osobiście (lub przez delegatów), a także określa ramy obrad i zatwierdza dekrety soborowe. Śmierć papieża w czasie trwania obrad powoduje ich zawieszenie, i dopiero jego następca może wznowić obrady.

Według nauki Kościoła Katolickiego i Prawosławnego wyróżniamy takie Sobory:

1. Sobór nicejski I (325) - potępił arianizm, sformułował chrześcijańskie wyznanie wiary, uroczyście potwierdził dogmat o Bóstwie Chrystusa.
2. Sobór konstantynopolitański I (381) - uzupełnił wyznanie wiary (zwane także nicejsko-konstantynopolitańskim) do postaci Credo (czyli wyznania wiary) nicejsko-konstantynopolitańskiego, odmawianego podczas Mszy św., potwierdzono wiarę w Ducha Świętego.
3. Sobór efeski (431) - potępił nestorianizm, uznał, że Dziewicy Maryi przysługuje tytuł Matki Bożej . Ten i następne sobory nie są uznawane przez Kościół asyryjski.
   • Sobór efeski II (449) - przyjął monofizytyzm. Jego postanowienia zostały odrzucone na następnym soborze.
4. Sobór Chalcedoński (451) - odrzucił monofizytyzm, sformułował doktrynę o dwóch naturach Chrystusa: boskiej i ludzkiej. Ten sobór i następne nie są przyjmowane przez tzw. kościoły przedchalcedońskie (dawniej nazywane monofizyckimi).
5. Sobór konstantynopolitański II (553) - potwierdził doktryny i kanony poprzednich soborów, potępił nowe pisma heretyckie.
6. Sobór konstantynopolitański III (680-681) - potępił monoteletyzm.
   • Sobór in Trullo (692) - był przedłużeniem poprzedniego soboru, znany również jako piąto-szósty (Quinisext/Penthekte). Zajął się gł. sprawami administracji i dyscypliny kościelnej - nie uczestniczyli w nim biskupi Zachodu i jego kanony nie są uznawane przez Kościół katolicki. Prawosławni traktują go jako część szóstego soboru powszechnego.
7. Sobór nicejski II (787) - potępił ikonoklazm i uznał za słuszny kult ikon.

Spis pozostałych soborów powszechnych według nauki Kościoła rzymskokatolickiego

1. Sobór konstantynopolitański IV (869-870) - potępił Focjusza, uznając go za schizmatyka; potępienie to, odrzucone przez biskupów wschodnich, usankcjonowało podział chrześcijaństwa na katolicyzm i prawosławie. Sobór nieuznany przez prawosławie.
2. Sobór laterański I (1123) - uregulował kwestie inwestytury.
3. Sobór laterański II (1139) - potępił nauki Arnolda z Brescii.
4. Sobór laterański III (1179 ) - zajmował się problemami moralnymi, potępił albigensów i waldensów
5. Sobór laterański IV (1215) - sformułował dogmat o przeistoczeniu, potępił naukę Joachima z Fiore, sformułował doktrynę o prymacie papieskim.
6. Sobór Lyoński I (1245) - zdetronizował cesarza Fryderyka II, zarządził nową krucjatę przeciwko Saracenom.
7. Sobór Lyoński II (1274) - wprowadził filioque do wyznania wiary, uregulował zasady wyboru papieża.
8. Sobór w Vienne (1311-1312) - potępił błędy templariuszy, fraticelli, beginek i begardów.
   • Sobór w Pizie (1409) - nieudana próba zakończenia wielkiej schizmy, nie uznana przez papieża za legalny sobór.
9. Sobór w Konstancji (1414-1418) - początkowo nieformalny, stał się soborem z chwilą zwołania przez Papieża Grzegorza XII; zakończył wielką schizmę zachodnią, wybierając papieżem Marcina V; potępił Johna Wycliffe'a i Jana Husa (w wyniku czego Hus został spalony na stosie).
   • Sobór w Sienie (1423-1424) - zajmował się kwestiami reformy w Kościele, uznany później za heretycki i skreślony z listy soborów powszechnych.
10. Sobór w Bazylei (1431-1439) - kontynuował kwestie reformy Kościoła i podjął temat unii z Grekami. Po uchwaleniu dogmatu o wyższości soboru nad papieżem, Eugeniusz IV ogłosił nieważność soboru. W odpowiedzi sobór wybrał na papieża Feliksa V.
11. Sobór w Ferrarze (1438) - zwołany przez Eugeniusza IV po rozłamie na soborze w Bazylei. Zajął się problemem unii z prawosławiem. Na początku 1439 przeniesiony do Florencji.
12. Sobór Florencki (1439-1445) - zatwierdził unie z Kościołem bizantyjskim oraz Apostolskim Kościołem Ormiańskim.
13. Sobór laterański V (1512-1517) - potępił koncyliaryzm
14. Sobór Trydencki (1545-1563) - potępił Lutra i innych zwolenników reformacji; podjął dzieło odnowy Kościoła (kontrreformacja).
15. Sobór watykański I (1868-1870) - sobór przerwany wojną francusko-pruską; ogłosił dogmat o nieomylności papieża w sprawach wiary i moralności.
16. Sobór watykański II (1962-1965) - sobór mający na celu odświeżenie (aggiornamento) Kościoła katolickiego.

W rodzinie wzrastamy w wierze

      Rodzice proszący o chrzest swojego dziecka zabowiązują sie do wychowywania go w wierze, aby według przykazania miłowało Boga i bliźniego, jak nas nauczał Jezus Chrystus. Podczas zapalania świecy chrzcielnej Kapłan przypomina zebranym aby oświecone przez Chrystusa dziecko zachowywało sie jak dziecko światłości i trwało w wierze, aby móc wyjść na spotkanie z Panem i ze wszystkimi świętymi w niebie.

      Od tego momentu rodzice stają sie pierwszymi nauczycielami wiary. W rodzinie uczymy sie trwać w nauce Apostołów, we wspólnocie, w łamaniu chleba i modlitwie. Dzięki rodzicom poznajemy znak krzyża, prawdy wiary, modlitwy, a także opowiadają nam o miłosci Boga do nas. Zaczynamy sie dzięki nim troszczyć o członków rodziny i dbać o ich potrzeby. Wspólnoty z Bogiem uczymy sie podczas wspólnej, cotygodniowej Mszy Świętej, wspólnego przystepowania do sakramentów poprzez modlitwe.

Zesłanie Ducha Świętego

Zesłanie Ducha Świętego - według Dziejów Apostolskich wydarzenie, które miało miejsce 50 dni po Święcie Paschy (48 dni po Wielkiej Nocy). Na zebranych w wieczerniku apostołów, Maryję i niewiasty zstąpił Duch Święty. Apostołowie zaczęli przemawiać w wielu językach (ksenolalia) oraz otrzymali inne dary duchowe – charyzmaty (Dz. Ap. 2,1-11). Wydarzenie to zostało zapowiedziane przez Jezusa przed Jego Wniebowstąpienie.

 Dzień zesłania Ducha Świętego, zwany też Pięćdziesiątnicą (Pentecoste), potocznie Zielonymi Świątkami, jest w chrześcijaństwie świętem ruchomym i przypada 49 dni (7 tygodni) od Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego, a więc przypada również w niedzielę. Jest to jedno z najważniejszych świąt, obchodzone szczególnie w krajach protestanckich, np. w niektórych krajach związkowych Niemiec, Szwajcarii oraz w Danii święto Pięćdziesiątnicy obchodzi się przez dwa dni. W Polsce pierwszy dzień Zielonych Świątek jest dniem wolnym od pracy. Drugi dzień Zielonych Świątek, jako święto państwowe, zniesiono w 1957 r.

Jezus z Nazaretu

Jezus Chrystus urodził się między 8-4 rokiem naszej ery według Ewangelii w Betlejem. Zmarł około 30-33 n.e. w Jerozolimie.  Według chrześcijan jest Synem Bożym i Zbawicielem oraz założycielem Kościoła.
Jego misja polegała na głoszeniu prawdy i opowiadaniu o swoim Ojcu w niebie. Chciał rozjaśnić pesymistyczne spojrzenie ludzi na świat.
Jezus współpracował z dwunastoma apostołami, których zbierał podrużując po świecie. Nauczał, że:

Królestwo Boże jest wspólnotą, gdzie Bóg jest głową, a ludzie członkami,

On sam jest prawdziwym Bogiem, ale również prawdziwym człowiekiem

Jest współtworzycielem Wszechświata

Jest Bożym barankiem, który ofiarował swoje życie, by dać ludziom możliwość uzyskania zbawienia,

powróci "w obłokach niebieskich" w "Dniu Pańskim", aby dokonać sądu nad światem.

Męka i śmierć

Jezus został zdradzony przez Judasza, pojmany i skazany na drogę krzyżową. Z wilekim cierpieniem przeszedł od pałacu Piłata na Golgotę i tam wyzionął ducha na krzyżu wypełniąc słowa wypowiedziane w Starym Testamencie.

Chrześcijaństwo

 Chrześcijaństwo to monoteistyczna religia objawienia, założona przez Jezusa Chrystusa, uznająca w nim obiecanego w judaizmie mesjasza i zbawiciela, który ustanowił królestwo Boże poprzez swoje zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w pismach Nowego Testamentu i przekazywany jest przez Kościół.

Spis treści [ukryj]